من تذروی خوش سرودم از دیار نغمه خوانی

رشته بند گردن من این سرود آسمانی

بال من بگشا و از بندم رها کن

پایم از این رشته های بسته وا کن

تا فضای آسمان بیکرانه

پر کنم با نغمه های جاودانه

بال من بگشا و از بندم رها کن

پایم از این رشته های بسته وا کن

تا فراز کوه و صحرا دشت و دریا پر کشم

پر کشم تا بیکرانها پرکشم

تا گریزم از نیاز آب و دانه ،آشیانه پر کشم

پرکشم تا بی نشانها پرکشم